Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2016

σύντομα πρωινά /απεριόριστα βράδυα/

Τα πιο άσχημα συναισθήματα
μες τους πιο όμορφους ανθρώπους.
Φυλακίστηκαν μέσα στους τρόπους
και βγήκαν ένα μεσημέρι να θερίσουν
πριν προλάβεις να πεις την καλησπέρα σου.

Είχε τον πιο όμορφο ίσκιο.
Τα χέρια σου γεμάτα από σημάδια.
Και δεν ήξερες αν ήταν απ' τα χάδια ή απ' τα σκάγια.

***
Τα σύρματα των ρούχων είναι κατειλημμένα
Και που να κρεμάσεις απόψε την καρδιά σου;
Ούτως ή άλλως ήταν άπλυτη
Ήταν απόλυτη
Τρυπήθηκε από το χαλάζι
ή την έλιωσε το γρανάζι;
Αν δεν πόνεσε πάντως ποτέ
τότε κάτι πήγε λάθος.

Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2016

Σε αυτό το σπίτι

Παγίδεψα αρκετές μέρες, μέσα σε καφέ και τσιγάρο.
 Οι πιο πολλές ήτανε μέτριες, με λίγο γάλα.  
Παγίδεψα πολλές μέρες.
 Δεν το έκανα για σένα, αλλά εξαιτίας σου.
 Παγίδεψα και μια εποχή.
 Για πολλούς η καλύτερη.
Για μένα η πιο κουραστική.
Ποιος ξέρει τι άλλο παγίδεψα;;
Το μόνο σίγουρο, δεν θα πάρω τίποτα πάρω πίσω.
Αλλά θα τα βρω μπροστά μου.
Δεν βαριέσαι. Κι αν μπορούσα δηλαδή, μάλλον δεν θα έπαιρνα τίποτα πίσω.
Θα έπαιρνα άλλον ένα καφέ και θα άναβα άλλο ένα τσιγάρο.
Τώρα η εποχή προσπερνάει εμένα και οι μέρες και να θέλαν,δεν προλαβαίνουν να με δουν καν.
Τώρα πασχίζω να χωρέσω τα πάντα μες το κελί μου.
Από εδώ σου γράφω.
Εδώ μέσα σώθηκα.
Τι να πεις;
Κάποιοι άνθρωποι δημιουργούν τη δική τους φυλακή.

**
Σε αυτό το σπίτι θάφτηκαν πολλά.
Αυτό το μαξιλάρι,δεν χωράει άλλη αποξένωση.
Όταν ξυπνήσω,πρέπει να το αλλάξω.

//Σε αυτό το σπίτι μείναν λίγοι,αλλά ήταν η καλύτερη συντροφιά//

Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2016

κατα-βάθος

Είναι κάτι μάτια,που με ξυπνάν και με κοιμίζουν.
Είναι κάτι μάτια,που αν τα χάσω
ίσως χάσω τον ύπνο μου.
Είναι κάτι μάτια,που μου διαβάζουν παραμύθια.
Είναι κάτι μάτια,που θέλω να τους υποσχεθώ,οτι όλα θα πάνε καλά,αλλά δεν είμαστε σε ταινία.
Είναι κάτι μάτια,που μου φέρνουν κρίσεις
Κι άλλα που τις πνίγουν.

°°°
Είναι κάτι μάτια.....

Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

Τα δυο εισητήρια (εξιτήρια)

Βάλαμε τους μπελάδες πάλι σε προτεραιότητα.
Κι τότε γινόμαστε οι σωφρονιστές του εαυτού μας.
Κι ας μην μας νοιάζει η πάρτι μας.
Είμαι κάτοικος Αθήνας

Τραγανιστέ χαραμοφάη μου,αλλά που και που το σκάω.
Θα μπορούσα να το κόψω, για να σου μοιάσω.
Αλλά τότε δεν θα'μουν εγώ.
Αλλά τότε δεν θα'μουν εδώ. 
Τότε θα μουν σαν όλους τους άλλους. 
Τότε θα νόμιζα πως διαφέρω.
Δεν διαφέρω. 
Λάθος στα’παν.
Είμαι σαν όλους σας,απλά δεν σας δίνω σημασία.
Δεν διαφέρω στο ξαναπα. 
Μην με κανεις να γίνομαι κουραστικός.
Μας μπριζώνω και τους δυο. 
Μας κουρδίζω και τους δυο.
Κι αμα θες,μας ξεσκατίζω.
Στο ξαναπα μην με κάνεις να γίνομαι κουραστικός,γιατί χάνω τη γοητεία μου.
Στο ξαναπα.
Στο διάολο η Αθήνα 
Δεν την ένιωσα ποτέ.
Ούτε καλά καλά, όταν τη σκότωνα. 
Τότε ήμουν άλλος,αλλά δεν μετανιώνω. 
Καλά έκανα.

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2016

στο στόμιο του μένους....

τσιγάρο,ζέστη και σκέψεις στο στενάχωρο μπαλκόνι μου
που  πλέον σχεδόν σιχαίνομαι

____________________

οριακά ενας λόγος για την επίσκεψη
άλλης μιας κρίσης πανικού

____________________

δυσκολεύτηκα να κατανέμω σωστά
κάποια πράγματα
\\στον εγκέφαλο μου\\

____________________





και τώρα θέλω απλά να σου ζητήσω
συγνώμη
αν σε στεναχώρησα...
\\Καληνύχτα\\



Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016

στης τύψης το καζάνι

Κοίτα ποιοι σκοντάφτουν στην Άκρη του γκρεμού.
Ποιό ξενοδοχείο τυλίγεται σε συρμάτινη οργή;
Ποιόι κατεβάσαν την τέντα στον Ήλιο όταν τους έλουζε;
Κοίτα ποιο πλοίο βυθίστηκε ενώ δεν μετέφερε λεχώνες.
Και πόσους πνιγήκαν κι ας πατήσανε στέρια
Πείτε μου χειμωνες,γιατι τα άνθη δεν απάντησαν στο κάλεσμα της νιότης.
Κι ειν'τα νερά αταραχα,σαν πλέουν του πλούτου οι θαμώνες.
Φάρος να μην σβησει,να μην αδικηθούν μανές
που δεν ειχαν,λογω πένθους προνοήσει.

Δευτέρα, 23 Μαΐου 2016

confirmed efficacy,documented safety



                                                        (Photo:Νόπη Φουντουκίδου)
 Μέχρι και τώρα σκορπίζονται πολιτεύματα.
Σκεπάζουνε ιδέες.
Μεταδίδουνε πανούκλα οι κεραίες.
Ακέραιος ο κόσμος είναι αγάπη μου.
Πριν φύγουμε να του αφήσουμε ένα γράμμα,να μην τον βρούν τα παιδιά μας,άθικτο.
Και όταν τα βήματα μας,πάρουνε ζωή και βαδίσουνε όλη τη γη και ξεψυχήσουν,να γίνουνε χαρτοπόλεμος.
Χάρτινος είναι ο πόλεμος,άφου τον διακινούν μέσα από χρήματα.
Χάρτινα κέρδισα,στον πόλεμο εμβλήματα.
Όταν ανέβηκαν οι Κύριοι,με τα πέτσινα βήματα.
Με τα αργυρά τους συναισθήματα,που ξεπουλούν για τριάντα αργύρια.
Δεν δίνουν τόπο στην οργή,αλλά οργή σε κάθε τόπο.