Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

Side Story (feat. Φώνδας)

Αν ήτανε γάτα θα'χε πολλούς εραστές
αν ήτανε γάτα δεν θα κυνηγούσε αγοράκια
όχι αυτά με τα μυθικά ονόματα τουλάχιστον.
Εκείνη στεναχωριόταν για τα μειονεκτήματα
όσο εμείς κοκορευόμασταν για αυτά
ευχαριστιόμασταν αυτά
κοροιδευόμασταν με αυτά
παλουκωνόμασταν με αυτά
με φώναζε αγάπη
γιατί μάλλον της έλειπα
και έτσι μπορούσε να κάνει διάφορους παραλληλισμούς.
Γράφω ένα ποίημα.Τι πρωτότυπο;
Οκ.
Σου γράφω ενα ποίημα και ελπίζω να βάλεις τα γέλια.
υποφέρεις όταν ακούς το γέλιο σου
όχι,γιατί δεν σ'αρέσει
αλλά γιατί αρέσει σε εμένα.

Σνίφαρε τα δάκρυα,που πέταγα τα πιο θλιβερά μας βράδια
και η ανασφάλεια της το συκώτι μου τρυπάει
Εξομολογώντας τις πιο όμορφες μας φάσεις
ομοφυλοφιλικές μας τάσεις
τάσεις και εντάσεις
κρίσεις πανικού
άγχους κοινωνικού
εντάσεις και ξανά άλλες  παραστάσεις.
Μέρες αντικαταθληπτικές,με ουσίες αναλγητικές.

συχνά απογοητεύεται και από ηλίθια καθάρματα
σαν εμάς καθημερινά γοητεύεται
δεν την νοιάζει να νοιάζεσαι
παρά μόνο αν το κάνεις κρυφά
Κι εγώ κάπου στα κρυφά,να σωπαίνω
να ελπίζω,να συστηθούμε μια φόρα κανονικά
Μια φορά λιγότερο κυνικά
χωρίς αυτό να μας καταδικάζει

  *
*   *
Αγαπημένη μου.
Ήρθε επιτέλους ο καιρός να πετάξεις τα τραγούδια και τα ποιήματα στα σκουπίδια
ότι έμαθες απ’ τον τύπο που ήρθε ένα βράδυ στα μέρη σας, με ένα πακέτο σπίρτα και ένα πιστόλι , χωρίς να τον συμπαθείς και χωρίς να σε συμπαθεί, ξέχασε το
αρχίζει η βαριά φιλοσοφία, άνω κάτω τελεία:
ο έρωτας
έχει να κάνει με το χρόνο
αλλά το ενδιαφέρον
έχει να κάνει με το χώρο
χωροχρονικά θα ερωτευτώ κάποτε μια κοπέλα που θα σου μοιάζει
θα ‘ναι όταν το πάθος μου για δημιουργία και η ταπεινότητα που ακόμα νιώθω μπροστά στην ποίηση κυριαρχήσουν πάνω στη μανία μου για τυφλές επαναστάσεις και ταινίες με νεκρό πρωταγωνιστή.
Μέχρι τότε
ας βρούμε τι πήγε στραβά.
Τίποτα! /Εσύ/ με τις πρώτες σου εκλάμψεις μιας αμφισβήτησης για το πόσο καλοί τελικά είναι οι άνθρωποι
/εγώ/
με τους καθόλου πρώτους μου έρωτες για τους οποίους τίποτα δεν ήθελες να ξέρεις/
«Είσαι αλάνι» σου έλεγα
όταν σιγά-σιγά έβαζες στη θέση τους τα πρώτα κομμάτια του παζλ μιας ιστορίας
που λέει πως «Η βία είναι μες το παιχνίδι, αν πρέπει τα παιδιά να ξαναπαίξουνε»
αλλά ήσουνα και παιδί
και ήθελες να παίξεις ακόμα και εν μέσω πυροβολισμών. Σου έλεγα για όπλα αλλά σου έλεγα και για ποίηση/και γράψαμε και μαζί/ και με ανθρώπους σαν εσένα θα πυροβολήσω μαζί κάποτε.
ή έτσι θέλω να πιστεύω.

Γιατί,
Αυτό το σκοτάδι
Που δεν ξέρω πια αν τα μάτια σου σκεπάζει
Και που αν και γέννησε τις καλύτερες επαναστάσεις
Δεν μπορώ να το ευχηθώ σε κανέναν
Αυτό το σκοτάδι
Έχει κάνει πολύ κόσμο να φοβάται το αίμα,
Το δικό του αίμα,
Αλλά όχι των αλλονών.
Άκου
Δεν είμαστε εμείς μηδενιστές
Αυτοί είναι.