Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2016

σύντομα πρωινά /απεριόριστα βράδυα/

Τα πιο άσχημα συναισθήματα
μες τους πιο όμορφους ανθρώπους.
Φυλακίστηκαν μέσα στους τρόπους
και βγήκαν ένα μεσημέρι να θερίσουν
πριν προλάβεις να πεις την καλησπέρα σου.

Είχε τον πιο όμορφο ίσκιο.
Τα χέρια σου γεμάτα από σημάδια.
Και δεν ήξερες αν ήταν απ' τα χάδια ή απ' τα σκάγια.

***
Τα σύρματα των ρούχων είναι κατειλημμένα
Και που να κρεμάσεις απόψε την καρδιά σου;
Ούτως ή άλλως ήταν άπλυτη
Ήταν απόλυτη
Τρυπήθηκε από το χαλάζι
ή την έλιωσε το γρανάζι;
Αν δεν πόνεσε πάντως ποτέ
τότε κάτι πήγε λάθος.

Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2016

Σε αυτό το σπίτι

Παγίδεψα αρκετές μέρες, μέσα σε καφέ και τσιγάρο.
 Οι πιο πολλές ήτανε μέτριες, με λίγο γάλα.  
Παγίδεψα πολλές μέρες.
 Δεν το έκανα για σένα, αλλά εξαιτίας σου.
 Παγίδεψα και μια εποχή.
 Για πολλούς η καλύτερη.
Για μένα η πιο κουραστική.
Ποιος ξέρει τι άλλο παγίδεψα;;
Το μόνο σίγουρο, δεν θα πάρω τίποτα πάρω πίσω.
Αλλά θα τα βρω μπροστά μου.
Δεν βαριέσαι. Κι αν μπορούσα δηλαδή, μάλλον δεν θα έπαιρνα τίποτα πίσω.
Θα έπαιρνα άλλον ένα καφέ και θα άναβα άλλο ένα τσιγάρο.
Τώρα η εποχή προσπερνάει εμένα και οι μέρες και να θέλαν,δεν προλαβαίνουν να με δουν καν.
Τώρα πασχίζω να χωρέσω τα πάντα μες το κελί μου.
Από εδώ σου γράφω.
Εδώ μέσα σώθηκα.
Τι να πεις;
Κάποιοι άνθρωποι δημιουργούν τη δική τους φυλακή.

**
Σε αυτό το σπίτι θάφτηκαν πολλά.
Αυτό το μαξιλάρι,δεν χωράει άλλη αποξένωση.
Όταν ξυπνήσω,πρέπει να το αλλάξω.

//Σε αυτό το σπίτι μείναν λίγοι,αλλά ήταν η καλύτερη συντροφιά//

Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2016

κατα-βάθος

Είναι κάτι μάτια,που με ξυπνάν και με κοιμίζουν.
Είναι κάτι μάτια,που αν τα χάσω
ίσως χάσω τον ύπνο μου.
Είναι κάτι μάτια,που μου διαβάζουν παραμύθια.
Είναι κάτι μάτια,που θέλω να τους υποσχεθώ,οτι όλα θα πάνε καλά,αλλά δεν είμαστε σε ταινία.
Είναι κάτι μάτια,που μου φέρνουν κρίσεις
Κι άλλα που τις πνίγουν.

°°°
Είναι κάτι μάτια.....

Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

Τα δυο εισητήρια (εξιτήρια)

Βάλαμε τους μπελάδες πάλι σε προτεραιότητα.
Κι τότε γινόμαστε οι σωφρονιστές του εαυτού μας.
Κι ας μην μας νοιάζει η πάρτι μας.
Είμαι κάτοικος Αθήνας

Τραγανιστέ χαραμοφάη μου,αλλά που και που το σκάω.
Θα μπορούσα να το κόψω, για να σου μοιάσω.
Αλλά τότε δεν θα'μουν εγώ.
Αλλά τότε δεν θα'μουν εδώ. 
Τότε θα μουν σαν όλους τους άλλους. 
Τότε θα νόμιζα πως διαφέρω.
Δεν διαφέρω. 
Λάθος στα’παν.
Είμαι σαν όλους σας,απλά δεν σας δίνω σημασία.
Δεν διαφέρω στο ξαναπα. 
Μην με κανεις να γίνομαι κουραστικός.
Μας μπριζώνω και τους δυο. 
Μας κουρδίζω και τους δυο.
Κι αμα θες,μας ξεσκατίζω.
Στο ξαναπα μην με κάνεις να γίνομαι κουραστικός,γιατί χάνω τη γοητεία μου.
Στο ξαναπα.
Στο διάολο η Αθήνα 
Δεν την ένιωσα ποτέ.
Ούτε καλά καλά, όταν τη σκότωνα. 
Τότε ήμουν άλλος,αλλά δεν μετανιώνω. 
Καλά έκανα.

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2016

στο στόμιο του μένους....

τσιγάρο,ζέστη και σκέψεις στο στενάχωρο μπαλκόνι μου
που  πλέον σχεδόν σιχαίνομαι

____________________

οριακά ενας λόγος για την επίσκεψη
άλλης μιας κρίσης πανικού

____________________

δυσκολεύτηκα να κατανέμω σωστά
κάποια πράγματα
\\στον εγκέφαλο μου\\

____________________





και τώρα θέλω απλά να σου ζητήσω
συγνώμη
αν σε στεναχώρησα...
\\Καληνύχτα\\



Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016

στης τύψης το καζάνι

Κοίτα ποιοι σκοντάφτουν στην Άκρη του γκρεμού.
Ποιό ξενοδοχείο τυλίγεται σε συρμάτινη οργή;
Ποιόι κατεβάσαν την τέντα στον Ήλιο όταν τους έλουζε;
Κοίτα ποιο πλοίο βυθίστηκε ενώ δεν μετέφερε λεχώνες.
Και πόσους πνιγήκαν κι ας πατήσανε στέρια
Πείτε μου χειμωνες,γιατι τα άνθη δεν απάντησαν στο κάλεσμα της νιότης.
Κι ειν'τα νερά αταραχα,σαν πλέουν του πλούτου οι θαμώνες.
Φάρος να μην σβησει,να μην αδικηθούν μανές
που δεν ειχαν,λογω πένθους προνοήσει.

Δευτέρα, 23 Μαΐου 2016

confirmed efficacy,documented safety



                                                        (Photo:Νόπη Φουντουκίδου)
 Μέχρι και τώρα σκορπίζονται πολιτεύματα.
Σκεπάζουνε ιδέες.
Μεταδίδουνε πανούκλα οι κεραίες.
Ακέραιος ο κόσμος είναι αγάπη μου.
Πριν φύγουμε να του αφήσουμε ένα γράμμα,να μην τον βρούν τα παιδιά μας,άθικτο.
Και όταν τα βήματα μας,πάρουνε ζωή και βαδίσουνε όλη τη γη και ξεψυχήσουν,να γίνουνε χαρτοπόλεμος.
Χάρτινος είναι ο πόλεμος,άφου τον διακινούν μέσα από χρήματα.
Χάρτινα κέρδισα,στον πόλεμο εμβλήματα.
Όταν ανέβηκαν οι Κύριοι,με τα πέτσινα βήματα.
Με τα αργυρά τους συναισθήματα,που ξεπουλούν για τριάντα αργύρια.
Δεν δίνουν τόπο στην οργή,αλλά οργή σε κάθε τόπο.

Τρίτη, 17 Μαΐου 2016

San Lorenzo

Δεν έχει σημασία αν οι φωνές είναι άγνωστες,
αν μπoρούν να καταπιούν σιδεριές και λάβα.

Η αγέλη δεν είχε διαθέσεις,να ζητήσει κατι. 

Φαινόταν ετοιμοπολεμη. 
Έλαβε θέσεις μάχης.
Μα πως βρίσκεις,την ταυτότητα σου μέσα στο σκοτάδι.
Πως βρίσκεις τον άνθρωπο της ζωής σου,μες το πλήθος.
μήπως στην αρχή σου φάνηκε λίγο ηλίθιος;

Αυτοί που βουρκώσανε συνήθως δεν φταίνε.
 Κι όσοι λείπουνε,σε χλεύαζανε,
ακόμα και όταν προσποίουνταν πως πεθαίνανε.

*****

Έμαθα ότι οι κουλτούρες,σαν τον ήλιο
σε ζούνε,αλλά δεν σε καθορίζουν.
Ποιά απόδραση,αν δεν έχεις καλούς συνεπιβάτες
Ούτε την επιλογή,του να διαλέξεις;
Ο κόσμος είναι κομμάτια στιγμές.

 Και η αλήθεια είναι οτι με άγχος,δεν κολλάει καμία όμορφη στιγμή.
Και τα δάκρυα δεν είναι αρκετά
για να διορθώσουν κάποια πράγματα.
Και εγώ ο μαλάκας,δεν έβλεπα την περιπέτεια.
που μου'λεγες.
Κοίταγα τις καρτέλες να φεύγουν μια-μια,στις αναχωρήσεις.





Σάββατο, 16 Απριλίου 2016

ταξίδι προς φυγή

Άνθρωποι κουκουλωμένοι με αόρατη αμαρτία.
Είναι κομπάρσοι στη ζωή τους ή στους έθνους τους την αχαριστία.
Άλλη μια μέρα για να ζήσουν περνούν μέσα από χαραμάδες. 
Κοίτα τους,τους φυγάδες,λέει ο σκοπευτής.
Και σαρώνει κραυγές και βάσανα χιλιάδες. 

**

Δεν πέρασες μια νύχτα σου μονάχος,ρε δεν ξες.
Δεν ξέρεις τι είναι ο πόνος και πως πνίγουν οι σκιές. 
Δεν έβγαλες το κάλυμμα. 
Μην αρνείσαι πως κι εσύ φταίς.

***
Τα αγρίμια τότε βγήκαν
Αφέθηκαν στο κυνήγι.
Πως ορκίστηκαν,τα χέρια τους να μην ματώσουν, 
δεν θα μάθουμε ποτέ.
Το μίσος τους είναι ορατό και γεμάτο ρήγματα,που μετενσαρκώνονται σε πληγές.







Παρασκευή, 8 Απριλίου 2016

Δαιμόνων μέσω

Ο χασάπης τράφηκε με άσφαλτο
και άρχισε να ψάχνει,για την νύφη.
Οι αποστάσεις,βρίσκονται πίσω απ'τα ίδια σου τα στήθη.
Η Γη σου ξεφλουδίζεται,σαν άθικτο κρεμμύδι.
Τα φεγγάρια μας βυθίζονται,με κοινή θέα την πρύμνη.
Με θνητή θεά την πληγή.

Η πολιτεία λύγισε,όταν τα λάθη βγήκαν για κυνήγι.
Μα λάθη είμαστε,δεν κάνουμε για ανθρώπους.
Θα σου'λέγα,με συγχωρείς,μα δεν γινότανε κι αλλιώς.
Να αντέξω άλλο;
Σου είπα πως
Και εμπρός ολοταχώς
Δεν χάθηκε το φως
Απλά βαρέθηκε,πικράθηκε,φοβήθηκε μην μας κατέχει πια
το σκότος κι ο σκοπός
Ο σκοπός,που δεν αγιάστηκε απ'τα μέσα
Αλλά εκ των έσω.
Εκ των έσω δαιμόνων και πυρός.


Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2016

τελικά.

Το φώς πια πήγαινε,στην αντίθετη κατεύθυνση.
Απορροφόταν όσο εμείς φοβόμασταν,μας αγκάλιαζε το χαλάζι.
Η λάμψη μας,παρουσιάστηκε,όταν λέιπαμε.
Μα γυρίσαμε.
Πέσαμε στην παγίδα.


***

Μπρος το χαλάζι,είμαστε όλοι χαλάσματα.
Μπρος τα χαλάσματα,είμαστε χίλια μύρια κλάσματα.
Μα σαν κλάσματα,μπορούμε και να ενωθούμε.



Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2016

Μα να σου θυμίσω (2) - Επαναλαμβάνω χαζοχαρούμενα: Είμαι ελεύθερος


Μα να σου θυμίσω
Δεν έχουμε κοινά
Και δεν αξίζουμε δεκάρα τελικά
Απλά ξεκοιλιαζόμαστε
Με επιχειρήματα και Ποιήματα
Βουλίαζουμε μαζί
Γιατί φοβόμαστε απλά
Πως θα'ταν να πετούσαμε ψηλά
Και πιο ψηλά
Δεν μιλήσαμε για ελευθερία
Γιατί βαριόμασταν
Μιλήσαμε για Έρωτα
Πως δεν φοβόμασταν
Μα να σου θυμίσω
Δεν βρώμαγα εγώ
Βρώμαγε η θλίψη μας
Γαμιόταν το σωστό
Βρήκα στο λάθος προστασία
Και αγκαλιά στο λογικό
Με βίασε το παράλογο
Και το ακολουθώ
Σαν σκυλάκι με σύνδρομο Στοκχολμικό

***


Είναι υπέροχο,πόσο έχουμε βιάσει τον όρο ελευθερία
Ελεύθερο camping
Ψωμί,Παιδεία,Ελευθερία
Ελεύθερα Πιασίματα
Τα κατοικίδια μας ζούνε σε κλουβιά
Ναρκωτικά που δεν είναι free
Ελευθεροτυπία
Φιλελευθερισμός,κι άλλα τόσα πολλά
Οι φυλακές είναι για τους εγκληματίες
Ενώ η ελευθερία για τους νοικοκύριδες
Αλλά τι μας νοιάζει
Η ελεύθερη αγορά μας αγκαλιάζει στοργικά
Είμαστε ελεύθεροι
Είσαι free το Σαββατοκύριακο;
Τι ωραίο που ακούγεται το Σαββατοκύριακο;
Βέβαια,μετα είναι η Δευτέρα
Αλλά σιγά μώρε
Είσαι ελεύθερος να σιγχαίνεσαι την Δευτέρα
Όσο σιγχαινεσαι και την διαφορετικότητα
Είσαι free τελικά;
Κατά τις εννία είναι καλά;
Είσαι ελεύθερος,να κερνάς στα σκυλλάδικα
Σάπιο πρωινό και πεινάω πάλι
Είμαι ελεύθερος να φάω
Αλλά φυλακισμένος σε ενα σώμα,που συνεχώς παχαίνει
Αλλά και αν παχύνω σιγά
Δεν θα με θελούν οι γυναίκες,που δεν θα με ήθελαν
Ακόμα κι αν ήμουν αδύνατος
Είσαστε ελεύθεροι να καταστρέφετε τα όνειρα σας
Τα δικά μας
Να είστε μόνοι σας
Κάπως θα σας βολέψουν,οι ελευθέρων ηθών



Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2016

Λεύκωμα


Τα αγαπημένα βιβλία πέθαναν.
Και το ταξίδι σου σύντομο θα'ναι.
σύντομο  να'ναι.
αλλά στον τόπο σου ποτέ να μην γυρίσεις.
Αν ερείπια  στην πόρτα σου αφήσεις,μην γυρίσεις,αυτά να πάρεις,ρακοσυλλέκτη.

Μόνο άκου αυτό.
Τα ερείπια θα σε πλησιάζουν.Αλλά δεν είναι δουλειά σου.
Εσένα όμως ράκος σαν γυρνάς,ποιός να σε συλλέξει;

Σε ποιανού το τραπέζι η σάρκα σου Άρτος θα σερβιριστεί;
και σε ποιανού την οθόνη Θέαμα,τα βάσανα σου θα γίνουν;