Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2016

σύντομα πρωινά /απεριόριστα βράδυα/

Τα πιο άσχημα συναισθήματα
μες τους πιο όμορφους ανθρώπους.
Φυλακίστηκαν μέσα στους τρόπους
και βγήκαν ένα μεσημέρι να θερίσουν
πριν προλάβεις να πεις την καλησπέρα σου.

Είχε τον πιο όμορφο ίσκιο.
Τα χέρια σου γεμάτα από σημάδια.
Και δεν ήξερες αν ήταν απ' τα χάδια ή απ' τα σκάγια.

***
Τα σύρματα των ρούχων είναι κατειλημμένα
Και που να κρεμάσεις απόψε την καρδιά σου;
Ούτως ή άλλως ήταν άπλυτη
Ήταν απόλυτη
Τρυπήθηκε από το χαλάζι
ή την έλιωσε το γρανάζι;
Αν δεν πόνεσε πάντως ποτέ
τότε κάτι πήγε λάθος.

Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2016

Σε αυτό το σπίτι

Παγίδεψα αρκετές μέρες, μέσα σε καφέ και τσιγάρο.
 Οι πιο πολλές ήτανε μέτριες, με λίγο γάλα.  
Παγίδεψα πολλές μέρες.
 Δεν το έκανα για σένα, αλλά εξαιτίας σου.
 Παγίδεψα και μια εποχή.
 Για πολλούς η καλύτερη.
Για μένα η πιο κουραστική.
Ποιος ξέρει τι άλλο παγίδεψα;;
Το μόνο σίγουρο, δεν θα πάρω τίποτα πάρω πίσω.
Αλλά θα τα βρω μπροστά μου.
Δεν βαριέσαι. Κι αν μπορούσα δηλαδή, μάλλον δεν θα έπαιρνα τίποτα πίσω.
Θα έπαιρνα άλλον ένα καφέ και θα άναβα άλλο ένα τσιγάρο.
Τώρα η εποχή προσπερνάει εμένα και οι μέρες και να θέλαν,δεν προλαβαίνουν να με δουν καν.
Τώρα πασχίζω να χωρέσω τα πάντα μες το κελί μου.
Από εδώ σου γράφω.
Εδώ μέσα σώθηκα.
Τι να πεις;
Κάποιοι άνθρωποι δημιουργούν τη δική τους φυλακή.

**
Σε αυτό το σπίτι θάφτηκαν πολλά.
Αυτό το μαξιλάρι,δεν χωράει άλλη αποξένωση.
Όταν ξυπνήσω,πρέπει να το αλλάξω.

//Σε αυτό το σπίτι μείναν λίγοι,αλλά ήταν η καλύτερη συντροφιά//